Εσώκλειστες σκέψεις σε ένα πατάρι!

Απογειώνομαι.

Πετάω.

Μακριά στους ορίζοντες,

σε τόπους σκοτεινούς και μαγικούς,

σε μια απέραντη κόλαση,

στον σιωπηλό παράδεισο,

με μια ανέλπιστη χαρά για το άγνωστο,

με την ελπίδα για μια καινούργια γιορτή.

Φεύγω μακριά για αιώνες,

ταξιδεύω μέχρι το διάστημα,

αποφεύγω να μυρίζω το άρωμά σου.

Μα όταν κοιτάω ψηλά,

βλέπω στο φεγγάρι να καθρεφτίζει η μορφή σου.

Εκείνο το αγγελικό φτερούγισμα που προκαλούν τα μαλλιά σου.

Τότε γίνομαι τρελός σκοτώνω όλους τους δαίμονες μου κι έρχομαι κοντά σου!

Τα βουρκωμένα μάτια σου με φοβίζουν,

προσπαθώ να μην ξανατρέξω πίσω απ' τη σκιά σου,

μα σαν αντικρίζω τα αστέρια μου,

αντιφεγγίζεις πάλι και εγώ έρχομαι πάλι κοντά σου για σε απολαύσω!

Έχω στη χούφτα μου μόνο την δικιά σου ανάσα

και προσμένω στο τέλος του δρόμου αυτού,

να ζωγραφίσουμε με τις σιωπές μας την επιστροφή μας,

Κρεμασμένος πάνω σε ένα σεντόνι,

στα νύχια μου αγγελικά φτερά που ξεσκίζουν τους αγρίους καιρούς,

ταξιδιώτης μέσα στο άπειρο μυαλό σου,

ναυαγός στον πυθμένα της καρδιάς σου!

Έχω στα μάτια μου το ήλιο που ονειρευόσουν μικρή,

τρέχω να τον πιάσω, να στον χαρίσω στην επόμενη γιορτή μας!

Ξέροντας ότι ο δρόμος δεν τελειώνει ποτέ και επιστροφή δεν υπάρχει,

έχοντας την ελπίδα βέβαια ότι πιθανότατα να είσαι και συ μαζί μου,

τρεκλίζω πάνω στο λασπωμένο ανθοδοχείο μου και συνεχίζω να ψιθυρίζω την ανάσα σου!

14 Νοεμβρίου 2007