Μονάχοι άνθρωποι, σκληρή εποχή.
Μονάχοι άνθρωποι, σκληρή εποχή.
Τα δέντρα γέρνουν, τα ποτάμια στερεύουν.
Τριγυρνώ παντού με τη σιωπή στο χείλος,
τα χέρια στην πλάτη και το μυαλό στα άστρα!
Αντικρίζω το άπειρο, μέσα από ένα άδειο ποτήρι.
Οι άνθρωποι, τα δέντρα, τα ποτάμια γέρνουν,
σαπίζουν, στερεύουν, τρεμοσβήνουν, σβήνουν!
Η καρδιά μου όμως αντικρίζει στο άπειρο;
Μέσα από το γηρασμένο δέρμα της αντικρίζει
τις ακρογιαλιές με τα όμορφα χαμόγελα,
τις ξέφρενες γιορτές, τα ολονύχτια μεθύσια,
την ευτυχία να σπαράζει στον απόκρημνο βράχο,
τα δάκρυα να παίζουν τα τραγούδια μας,
τις λύπες μας να γίνονται χαρές;
Μονάχοι άνθρωποι, σκληρή εποχή.
Η καρδιά όμως φυτεύει σπόρους ευτυχίας,
όσο πιο δυνατά χτυπάει!
όσο πιο δυνατά χτυπάει!
όσο πιο δυνατά χτυπάει!
Τα δέντρα γέρνουν, τα ποτάμια στερεύουν.
Τριγυρνώ παντού με τη σιωπή στο χείλος,
τα χέρια στην πλάτη και το μυαλό στα άστρα!
Αντικρίζω το άπειρο, μέσα από ένα άδειο ποτήρι.
Οι άνθρωποι, τα δέντρα, τα ποτάμια γέρνουν,
σαπίζουν, στερεύουν, τρεμοσβήνουν, σβήνουν!
Η καρδιά μου όμως αντικρίζει στο άπειρο;
Μέσα από το γηρασμένο δέρμα της αντικρίζει
τις ακρογιαλιές με τα όμορφα χαμόγελα,
τις ξέφρενες γιορτές, τα ολονύχτια μεθύσια,
την ευτυχία να σπαράζει στον απόκρημνο βράχο,
τα δάκρυα να παίζουν τα τραγούδια μας,
τις λύπες μας να γίνονται χαρές;
Μονάχοι άνθρωποι, σκληρή εποχή.
Η καρδιά όμως φυτεύει σπόρους ευτυχίας,
όσο πιο δυνατά χτυπάει!
όσο πιο δυνατά χτυπάει!
όσο πιο δυνατά χτυπάει!
19 Μαρτίου 2007
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου