My words after midnight

Πίσω από τη καταιγίδα, παραμιλάει η σιωπή, που θα φέρει την ελπίδα, στην αγκαλιά της γιορτής. Πίσω από τη ασπίδα, παραμονεύει η οργή, που θα φέρει τον πόνο, αντιμέτωπο με τη βροχή. Πίσω από τη νύχτα, αγριεύει μια ημέρα, που ζηλεύει τη χαρά, και σκορπάει συμφορά. Πίσω από τον ήλιο, κρύβεται μια φωτιά, κι η φλόγα της περίσσεια, θα κάψει τα χλωρά, τα περίτρανα, τα ματωμένα, τα χιλιοειπωμένα, τα ψεύτικα και ποταπά σας λόγια. Πίσω από τα σίδερα, βασανίζονται γυμνά τα παιδιά, που αντί για έρωτα, με τη θλίψη τους ντυθήκαν. Πίσω από ερήμους, δάση και βουνά, μεγάλες και σκληρές οι θάλασσες, πνίγηκαν στη δική τους άβυσσο, στον πυθμένα τους αγάπη έκρυψαν. Πίσω από τις οθόνες σας, τις πολύ μικρές και της μεγάλες, δεν υπάρχει κοινωνία, παρά μονάχα μεσόκοπη αηδία. Πίσω από το κρησφύγετο αυτό, κρύβεται κάτι πιο απλό, σαν πέπλο και σαν σκόνη, σαν ιός και σαν μανδύας, σαν μαύρο βυθισμένο όστρακο στον ωκεανό του σύμπαντος που ταξιδεύει. 14 Μαρτίου 2018  

  Όταν ο Ginsberg συνάντησε την Simone   στην βιβλιοθήκη ενός σκοτεινού δωματίου…   Tαξιδεύω ακόμα σε γέρικες φυλλάδες ψυχεδέλειας και αναρχίας, δρομικά και νοσταλγικά για ημέρες που χάθηκαν, κοιτώντας βαθιά, ίσια στο ουράνιο τόξο που με σημαδεύει, το χρώμα του ουρανού. .   . κι ο δρόμος. . . γκρίζος! Βροχή σκέψεις για τον χαμένο έρωτα. Βροχή σκέψεις για τον θησαυρό ανέλπιστης ευτυχίας που ανακαλύψαμε μέσα στο πάρκο. Διαβάζοντας ακόμα για ουρλιαχτά και κραυγές, χαροπαλεύοντας σε μοιραίες νύχτες μοναξιάς και παράνοιας. Πώς να ξεχάσω τα βλέμματα στον καθρέφτη, τις σκιές πισώπλατα να μου χορεύουν μεθυσμένα. Πώς να μην κλάψω ακόμα μια, με εκείνους τους βρώμικους στίχους που μιλούν για αγάπη, έρωτα, πόνο και μοναξιά. . . Και τώρα, ύστερα από αιώνες, μια ανέλπιστη χαρά με περικυκλώνει, κάθε που σκέφτομαι ότι ξημερώνει, μια αιώνια φλόγα με δυναμώνει, κάθε που νιώθω ότι πάλι νυχτώνει. Και το πρωί ασελγώ άυπνος πάνω στα όνειρα που με κράτησαν ζωντανό...