My words after midnight

Η εποχή του φανταστικού έρωτα Η εποχή της μοναξιάς Η εποχή του ονείρου Η εποχή της κραυγής Η εποχή του δρόμου Η εποχή της αβύσσου Η εποχή της αγάπης Η εποχή της αβεβαιότητας Η εποχή των σκιών Η εποχή της δημιουργίας Η εποχή της αλήθειας Η εποχή της ελπίδας Η εποχή της θλίψης Η εποχή της χαράς Η εποχή του σκύλου Η εποχή της μαύρης γάτας Η εποχή του εκλιπόντα Ήλιου Η εποχή του ματωμένου Φεγγαριού Η εποχή των ανήμπορων φαντασμάτων Η εποχή με τα μπουκάλια Η εποχή των λουλουδιών Η εποχή των νεκρών φίλων Η εποχή του πάθους Η εποχή των Πυρήνων Η εποχή των άστρων Η εποχή με τις κυλιόμενες πέτρες Η εποχή της διάφανης σάρκας Η εποχή της τρύπιας λέξης Η εποχή στο βρώμικο κλουβί Η εποχή στο ψηλό βουνό Η εποχή με τις νεράιδες Η εποχή και η γαμημένη μοίρα Η εποχή του αλόγου Η εποχή της κορτιζόνης Η εποχή του καπνού Η εποχή της κόκκινης σπασμένης ταμπέλας Η εποχή της στρογγυλής σπηλιάς Η εποχή με τα σπασμένα πλακάκια στις τουαλέτες του σχολείου Η εποχή που έσπασα...

Κοίτα πίσω από τις γρίλιες, της καλαμωτής στο μπαλκόνι. Κοίτα οι αχτίδες του Ήλιου , φωτίζουν το υποσυνείδητο μου. Και φορώ τα δακτυλίδια μου, και γίνομαι ένα με τη φύση που με οδηγεί στην αυτοκάθαρση. Κοίτα πως φυσούν οι άνεμοι, απ' το παράθυρο στο σαλόνι. Κοίτα οι σκιές στη σοφίτα, αγγίζουν το άχαρο μαλλί μου. Και φορώ το καβουράκι μου, και γίνομαι ένα με τη φύση που με οδηγεί στην αυτοκάθαρση. Βυθίζομαι στο ηλιοβασίλεμα αγκαλιά με ένα κορίτσι, κι αναπολώ το κολύμπι της ακρίδας στο νερό. Βυθίζομαι σαν μπαλόνι στον σακάτη ουρανό που όλο λέει να κλάψει και όλο δεν το κάνει.   Λικνίζομαι σαν τις σιωπές της ρούμπα,   κι αναστενάζω με φιγούρες του ρολ. Ανασαίνω ελεύθερα μέσα από γρίλιες ελαίων, και λαξεύω ανάσες από του πυροβάτη το μακρυκανο τσιμπούκι.   Αναβάτης της μέλισσας το πρωινό, κωπηλάτης της φάλαινας στο μεσημεριανό, οδηγός σημαιοφόρος πειρατών στο απογευματινό και θερινός λόρδος των αστεριών το δειλινό.    Ένιωσα το τσίμπημα της μέλισ...

Ας είναι τα ποτάμια ένα σπίτι για τα ψάρια σου. Ας είναι οι ουρανοί ένα περβάζι για τα αστέρια σου. Ας είναι οι θάλασσες βαθιές εκεί που ταξιδεύουν οι ναύτες σου. Ας είναι οι δρόμοι ανοιχτοί να περάσουν τα όνειρά σου. Ας είναι η σιωπή ένα απέραντο τοπίο γεμάτο σκέψεις. Ας είναι η βροχή ένα τοπίο ομιχλώδες δίχως λέξεις. Ας είναι η φωνή σου κι ας ταράζει τους καιρούς, κι ας ανοίγει τρύπες μέσα στη γη, μέσα στο κορμί.   Κι ας είναι η φωνή σου βροχή μέσα στο κατακαλόκαιρο. Κι ας είναι η αγάπη σου, το ψέμα κι αλήθεια μαζί. Ας είναι το όνειρό σου...και δικό μου. Κι ας είναι όλα τα ψεύδη σου, τα λάθη σου δικά μου. Γιατί απόψε αν με ακούς, ακούς; Θέλω να είναι η ζωή μου μέσα στη δική σου! 24 Ιουνίου 2005

Απ' το παράθυρο με φυγάδευσαν πάλι οι σκέψεις.  Αστρικές ονειρώξεις, φευγαλέα παραμιλητά, αναστεναγμοί και σκοτεινοί θόρυβοι από το πάρκο με οδήγησαν στο ασπρόμαυρο σημειωματάριο της αναψυχής.  Αισθησιακά περπατήματα στην βασανισμένη φαντασία, μου αποκάλυψαν ακόμα ένα σουρεαλιστικό τοπίο.  Εβδομαδιαίες εκρήξεις ξύπνησαν το φάντασμα της αϋπνίας και μυθικοί έκπτωτοι άγγελοι προσυπογράφουν στο δωμάτιο αυτό .    "Το δημιούργημά σου γιέ μου, πηγάζει από τον πόνο της ψυχής κι ο έρωτας είναι το μαχαίρι που σφαδάζει στην καρδιά. Η αγάπη είναι λιβάδι αδιαπέραστο από κόκκινο-κίτρινες μανόλιες".   19 Φλεβάρη 2017  

Ξύπνησα με μια πρωινή βροχή στα μάτια μου, ένα άγριο σύννεφο και μια θάλασσα. Έκανα ξανά τα πρώτα μου βήματα πάνω στα όνειρα.   Αφουγκράστηκα τα νυχτόβια ξωτικά νανουρίσματα.   Θέλω ξανά τη δύναμη της ψυχής να ζωντανέψει το πληγωμένο πρόσωπο.   Το νέο μεγάλο ταξίδι ξεκινάει.   Η μουσική είναι το παυσίπονο μου.   Άγριοι γύπες πετούν πάνω από την καμινάδα.  Βρωμάει σκοτωμένο χοιρινό και σάπια λόγια από τις χαραμάδες.   Ένα μεθυσμένο άλογο καλπάζει οργισμένο στον υπόνομο.   Ένας εγγαστρίμυθος επιβάτης ακούει τις φωνές του και οδεύει προς το δάσος.   Θυμωμένο το φεγγάρι κρύφτηκε πίσω από το μεγάλο βουνό και στη θέση του οι μίζεροι αγριόχοιροι, κρέμασαν τον μπόγια σταυρωμένο ανάποδα. Προσεύχονται στην όψη του, τρομάζουν στη ματιά του, τρέμουν στο άκουσμα του, υποτάσσονται στο φίλημα του.   Όταν πατάω στα πόδια μου νιώθω τις φλέβες μου να παίρνουν φωτιά. Ρίγος και ασφάλεια ύστερα από μερικά λεπτά. Μια νυχτερινή βόλτα μέχρι το άλλο δωμάτιο με α...

Πάγωσα ξανά στους αιώνιους αιθέρες μιας θλίψης. Τεράστια μαγικά μαξιλάρια πάλι με έσυραν   μακριά. Ανήμπορος έκανα ένα σάλτο και έπεσα μέσα στα σύννεφα. Μια καταιγίδα με εξοστράκισε πάνω στα αστέρια. Καρφώθηκα, έσπασα, μάτωσα κι έπεσα στο κενό. Στην άβυσσο ενός εφιάλτη βυθίστηκα. Ήταν ένας εφιάλτης με δύο πρόσωπα και μυριάδες ουλές στο σώμα. 21 Απριλίου 2018

Πίσω από τη καταιγίδα, παραμιλάει η σιωπή, που θα φέρει την ελπίδα, στην αγκαλιά της γιορτής. Πίσω από τη ασπίδα, παραμονεύει η οργή, που θα φέρει τον πόνο, αντιμέτωπο με τη βροχή. Πίσω από τη νύχτα, αγριεύει μια ημέρα, που ζηλεύει τη χαρά, και σκορπάει συμφορά. Πίσω από τον ήλιο, κρύβεται μια φωτιά, κι η φλόγα της περίσσεια, θα κάψει τα χλωρά, τα περίτρανα, τα ματωμένα, τα χιλιοειπωμένα, τα ψεύτικα και ποταπά σας λόγια. Πίσω από τα σίδερα, βασανίζονται γυμνά τα παιδιά, που αντί για έρωτα, με τη θλίψη τους ντυθήκαν. Πίσω από ερήμους, δάση και βουνά, μεγάλες και σκληρές οι θάλασσες, πνίγηκαν στη δική τους άβυσσο, στον πυθμένα τους αγάπη έκρυψαν. Πίσω από τις οθόνες σας, τις πολύ μικρές και της μεγάλες, δεν υπάρχει κοινωνία, παρά μονάχα μεσόκοπη αηδία. Πίσω από το κρησφύγετο αυτό, κρύβεται κάτι πιο απλό, σαν πέπλο και σαν σκόνη, σαν ιός και σαν μανδύας, σαν μαύρο βυθισμένο όστρακο στον ωκεανό του σύμπαντος που ταξιδεύει. 14 Μαρτίου 2018  

  Όταν ο Ginsberg συνάντησε την Simone   στην βιβλιοθήκη ενός σκοτεινού δωματίου…   Tαξιδεύω ακόμα σε γέρικες φυλλάδες ψυχεδέλειας και αναρχίας, δρομικά και νοσταλγικά για ημέρες που χάθηκαν, κοιτώντας βαθιά, ίσια στο ουράνιο τόξο που με σημαδεύει, το χρώμα του ουρανού. .   . κι ο δρόμος. . . γκρίζος! Βροχή σκέψεις για τον χαμένο έρωτα. Βροχή σκέψεις για τον θησαυρό ανέλπιστης ευτυχίας που ανακαλύψαμε μέσα στο πάρκο. Διαβάζοντας ακόμα για ουρλιαχτά και κραυγές, χαροπαλεύοντας σε μοιραίες νύχτες μοναξιάς και παράνοιας. Πώς να ξεχάσω τα βλέμματα στον καθρέφτη, τις σκιές πισώπλατα να μου χορεύουν μεθυσμένα. Πώς να μην κλάψω ακόμα μια, με εκείνους τους βρώμικους στίχους που μιλούν για αγάπη, έρωτα, πόνο και μοναξιά. . . Και τώρα, ύστερα από αιώνες, μια ανέλπιστη χαρά με περικυκλώνει, κάθε που σκέφτομαι ότι ξημερώνει, μια αιώνια φλόγα με δυναμώνει, κάθε που νιώθω ότι πάλι νυχτώνει. Και το πρωί ασελγώ άυπνος πάνω στα όνειρα που με κράτησαν ζωντανό...