My words after midnight

Θέλεις να σκίσω στη μέση το φεγγάρι; Θα ξεπηδήσει από μέσα ένας μεγάλος ήλιος κι από μέσα μία τεράστια νεράιδα. Με τα δυο χέρια της, μπορεί να κατασπαράξει όλα τα αιωρούμενα μαύρα σύννεφα. Δεν χρειαζόμαστε άλλο τα μαύρα σύννεφα. Ο ουρανός γαλάζιος μπορεί να ζωγραφίσει, χιλιάδες ελπίδες για τα παιδιά. Θέλεις να πηδήξω κι γω απ' το μπαλκόνι; Είμαι στον εικοστό όροφο μιας ετοιμόρροπης πολυκατοικίας. Θέλω τόσο πολύ να ταξιδέψω, σε όλα αυτά τα αχανή στρώματα που λερώνουν το γαλάζιο του ουρανού. Θέλω να φτάσω στο υπόστρωμα γειτονικά του πυρήνα. Μόλις φτάσω εκεί, θα κάψω την καρδιά μου! Θα γίνουν όλα στάχτη! Κι επιτέλους ο ουρανός θα γίνει ξανά γαλάζιος, ώστε να μπορεί να ζωγραφίζει τα όνειρα και τις ελπίδες των παιδιών σας! 28 Απριλίου 2008

Απογειώνομαι. Πετάω. Μακριά στους ορίζοντες, σε τόπους σκοτεινούς και μαγικούς, σε μια απέραντη κόλαση, στον σιωπηλό παράδεισο, με μια ανέλπιστη χαρά για το άγνωστο, με την ελπίδα για μια καινούργια γιορτή. Φεύγω μακριά για αιώνες, ταξιδεύω μέχρι το διάστημα, αποφεύγω να μυρίζω το άρωμά σου. Μα όταν κοιτάω ψηλά, βλέπω στο φεγγάρι να καθρεφτίζει η μορφή σου. Εκείνο το αγγελικό φτερούγισμα που προκαλούν τα μαλλιά σου. Τότε γίνομαι τρελός σκοτώνω όλους τους δαίμονες μου κι έρχομαι κοντά σου! Τα βουρκωμένα μάτια σου με φοβίζουν, προσπαθώ να μην ξανατρέξω πίσω απ' τη σκιά σου, μα σαν αντικρίζω τα αστέρια μου, αντιφεγγίζεις πάλι και εγώ έρχομαι πάλι κοντά σου για σε απολαύσω! Έχω στη χούφτα μου μόνο την δικιά σου ανάσα και προσμένω στο τέλος του δρόμου αυτού, να ζωγραφίσουμε με τις σιωπές μας την επιστροφή μας, Κρεμασμένος πάνω σε ένα σεντόνι, στα νύχια μου αγγελικά φτερά που ξεσκίζουν τους αγρίους καιρούς, ταξιδιώτης μέσα στο...

Έχοντας μια αίσθηση αγαλλίασης ξεφυσάω δυνατά τους ανέμους, απ' το κατακάθι της ψυχής μου, ελπίζοντας στην ανέμελη ακροθαλασσιά! Ξέσπασε πάνω σε ένα κάδο σκουπίδια, πήδα από ένα ψηλό σκαλοπάτι, να ξέρεις ότι έχεις την αγωνία μου κλεισμένη σε μπουκάλι, και το πάθος μου σε μια υδάτινη γυάλα! Πριν χρόνια νομίζοντας ότι ζούσα, βρόμισα το κενό διάστημα με μυριάδες ματιές, χάνοντας την ευκαιρία να πατήσω ακόμα λίγο στα λασπόνερα, χάνοντας την ευκαιρία να πετάξω ακόμα λίγο την σκιά μου πάνω σε ένα πτώμα! Ύστερα, τώρα που τραγουδούμε κάτω απ' την πανσέληνο, υγραίνοντας τα μάγουλά μας με πόνο, με πόθο, σκάβουμε την τρύπα μας βαθιά μέσα στο χώμα, να φυλάξουμε την ξεφτισμένη ψυχή μας απ' την παγωνιά! 2 Απριλίου 2007

Μονάχοι άνθρωποι, σκληρή εποχή. Τα δέντρα γέρνουν, τα ποτάμια στερεύουν. Τριγυρνώ παντού με τη σιωπή στο χείλος, τα χέρια στην πλάτη και το μυαλό στα άστρα! Αντικρίζω το άπειρο, μέσα από ένα άδειο ποτήρι. Οι άνθρωποι, τα δέντρα, τα ποτάμια γέρνουν, σαπίζουν, στερεύουν, τρεμοσβήνουν, σβήνουν! Η καρδιά μου όμως αντικρίζει στο άπειρο; Μέσα από το γηρασμένο δέρμα της αντικρίζει τις ακρογιαλιές με τα όμορφα χαμόγελα, τις ξέφρενες γιορτές, τα ολονύχτια μεθύσια, την ευτυχία να σπαράζει στον απόκρημνο βράχο, τα δάκρυα να παίζουν τα τραγούδια μας, τις λύπες μας να γίνονται χαρές; Μονάχοι άνθρωποι, σκληρή εποχή. Η καρδιά όμως φυτεύει σπόρους ευτυχίας, όσο πιο δυνατά χτυπάει! όσο πιο δυνατά χτυπάει! όσο πιο δυνατά χτυπάει! 19 Μαρτίου 2007