Όταν ο Ginsberg συνάντησε την Simone

 Όταν ο Ginsberg συνάντησε την Simone  

στην βιβλιοθήκη ενός σκοτεινού δωματίου…

 

Tαξιδεύω ακόμα σε γέρικες φυλλάδες ψυχεδέλειας και αναρχίας,

δρομικά και νοσταλγικά για ημέρες που χάθηκαν,

κοιτώντας βαθιά, ίσια στο ουράνιο τόξο που με σημαδεύει,

το χρώμα του ουρανού. .  . κι ο δρόμος. . . γκρίζος!

Βροχή σκέψεις για τον χαμένο έρωτα.

Βροχή σκέψεις για τον θησαυρό ανέλπιστης ευτυχίας που ανακαλύψαμε μέσα στο πάρκο.

Διαβάζοντας ακόμα για ουρλιαχτά και κραυγές, χαροπαλεύοντας σε μοιραίες νύχτες μοναξιάς και παράνοιας.

Πώς να ξεχάσω τα βλέμματα στον καθρέφτη, τις σκιές πισώπλατα να μου χορεύουν μεθυσμένα.

Πώς να μην κλάψω ακόμα μια, με εκείνους τους βρώμικους στίχους που μιλούν για αγάπη, έρωτα, πόνο και μοναξιά. . .

Και τώρα, ύστερα από αιώνες, μια ανέλπιστη χαρά με περικυκλώνει, κάθε που σκέφτομαι ότι ξημερώνει, μια αιώνια φλόγα με δυναμώνει, κάθε που νιώθω ότι πάλι νυχτώνει.

Και το πρωί ασελγώ άυπνος πάνω στα όνειρα που με κράτησαν ζωντανό!

 

12 Ιουνίου 2015