Ξύπνησα με μια πρωινή βροχή στα μάτια μου

Ξύπνησα με μια πρωινή βροχή στα μάτια μου, ένα άγριο σύννεφο και μια θάλασσα.

Έκανα ξανά τα πρώτα μου βήματα πάνω στα όνειρα.  

Αφουγκράστηκα τα νυχτόβια ξωτικά νανουρίσματα. 

Θέλω ξανά τη δύναμη της ψυχής να ζωντανέψει το πληγωμένο πρόσωπο.  

Το νέο μεγάλο ταξίδι ξεκινάει. 

Η μουσική είναι το παυσίπονο μου. 

Άγριοι γύπες πετούν πάνω από την καμινάδα. 

Βρωμάει σκοτωμένο χοιρινό και σάπια λόγια από τις χαραμάδες. 

Ένα μεθυσμένο άλογο καλπάζει οργισμένο στον υπόνομο. 

Ένας εγγαστρίμυθος επιβάτης ακούει τις φωνές του και οδεύει προς το δάσος. 

Θυμωμένο το φεγγάρι κρύφτηκε πίσω από το μεγάλο βουνό και στη θέση του οι μίζεροι αγριόχοιροι, κρέμασαν τον μπόγια σταυρωμένο ανάποδα. Προσεύχονται στην όψη του, τρομάζουν στη ματιά του, τρέμουν στο άκουσμα του, υποτάσσονται στο φίλημα του. 

Όταν πατάω στα πόδια μου νιώθω τις φλέβες μου να παίρνουν φωτιά. Ρίγος και ασφάλεια ύστερα από μερικά λεπτά. Μια νυχτερινή βόλτα μέχρι το άλλο δωμάτιο με ανακουφίζει. Πόσο μάλλον η φευγαλέα εκδρομή στο μπαλκόνι. 

Πετώντας τα σκουπίδια, πετάω και τους πόνους και τις τύψεις, κρατώντας τις σκέψεις μου. 

Τελικά ο πόνος είναι στιγμιαίος, όπως και οι μέρες της οργής, της αυγής, της λύτρωσης, της επιστροφής, της επανάληψης, της απώλειας, του ονείρου και του εφιάλτη. 

Έχω ξανάρθει εδώ, ξέφυγα, απέδρασα από το παράθυρο. Αυτό σχεδιάζω να κάνω και τώρα. Μόνο που χρειάζεται χρόνος να κεντήσω το χάρτη στο σώμα. 

Φίλοι θα αναγνωρίσουν τα σημάδια τους, περαστικοί θα αντικρίσουν το όνομα τους, και οι εχθροί θα αντιμετωπίσουν τα άγρια δάση μου οργισμένα, κορδωμένα και τα κόκαλα μου σταυρωμένα, ορκισμένα. 

Δε τα παρατάω ακόμα! 

 

14 Μαρτίου 2018